Bir Lokma Umut

Alın teri toprağa düşer, sessiz bir yankı gibi,
Gün doğmadan başlar umut, karanlığı yarar gibi,
Eller nasırlı, gözler yorgun ama dimdik durur,
Bir lokma ekmek uğruna hayat yeniden kurulur.

Demir dövülür sabırla, ateşle yoğrulur zaman,
Her çekiç darbesinde yankılanır eski bir ferman,
“Yaşamak haktır,” der gibi yükselir bir ses,
Suskun kalmaz artık ne kalp ne de alın teri.

Tarlada güneşle yarış, fabrikada geceyle,
Bir ömür geçer gider, direnişin hecesiyle,
Adı konmaz çoğu zaman verilen büyük savaşın,
Ama iz bırakır her damla emeğin ve gözyaşının.

Bir çocuk bekler evde, bir sıcak gülüş için,
Bir anne dua eder, dönsün diye sağ salim,
Yük ağırdır omuzlarda ama umut eksilmez,
Çünkü bilir herkes: emek asla eğilmez.

Yollar uzun, taşlıdır, kimi zaman karanlık,
Ama bir ışık yanar, en derinde ılık ılık,
O ışık ki dayanışma, o ışık ki kardeşlik,
Büyür içten içe, olur yarınlara eşlik.

Bir ses yükselir ansızın, çoğalır dalga dalga,
Ne zincir tutabilir onu ne de korku, ne kargaşa,
Birlik olunca insanlar aşar her engeli,
Yazar yeniden kaderini, alın teriyle eli.

Ne saray ister bu yürek ne de boş bir şöhret,
Onun tek dileği adil bir gün, insanca bir devlet,
Bir dilim ekmek bölüşülür en zor zamanlarda,
Çünkü gerçek zenginlik saklıdır yarınlarda.

Kimi gün yağmur yağar, kimi gün kavurur güneş,
Ama vazgeçmez insan, içindeki o ateş,
Her düşüşte yeniden kalkar, tutar hayata,
Yürür inatla, umutla, kendi yarattığı yolda.

Bir gün gelir elbet, eşit doğar sabahlar,
Ne aç kalır bir çocuk ne de susar sokaklar,
O gün bayram olur, sadece takvimde değil,
Yaşamın her anında hissedilir, silinmez.

İşte böyle yazılır hayatın en gerçek şiiri,
Ne kalem yeter buna ne de bir şairin dili,
Çünkü her mısrasında bir insanın ömrü var,
Her damlasında saklıdır alın teri, ve umutlar.