Çocuktum...
bir bayram günü
mevsim bahar
avluda toprak yeni uyanmış...

Bir ceviz fidanı diktiler
adını bilmediğim bir geleceğe
tanık...

Ben ve fidan bir fotoğrafın içinde
hatıra...

O vakitler
gözlerim henüz büyük düşler kurmamış
ellerim toprağa yabancı
ama kaderim
Onunla
kök salmış...


Geçti yıllar
ben büyüdüm sandım
oysa büyüyen oydu...

Sessiz, ağır, sabırlı
her dönüşümde
gövdesine yaslanırdım.
Sanki beni tanırdı...

Köy evinde ruhumu
oraya çekerdi
en sakin yer onun gölgesiydi...

Kalem sanki onun dalından
Çıkmışcasına
İşlerdi gönül kağıdımı...


Sesleri gölgesinde dönen
rüzgar taşırdı .
Sevinçler
özlemler
vedalar…

Bir ağacın
sadece gölge vermeyeceğini
bilmezdim önce
oysa
hatıra tutar
İnsan saklarmış...

Ve bir gün…
Kesildi...
Kesilen ağaç değildi
çocukluğumun gölgesi...


Ne gürültü koptu içimde
ne de bir dal kırıldı dışımda
Sadece
bir çocuk sustu içimde
şimdi ne zaman bayram gelse
toprağa bakarım
belki bir kök kalmıştır diye
belki hâlâ beni hatırlıyordur diye…

Turgay Kılıç