0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
76
Okunma
Dokunsalar ağlayacak gibiydim,
Ama hiç dokunmadılar.
Eski bir ceket gibi üzerimde,
Sökülmüş dikişleri günlerin;
Öylece kalakaldım.
Sokak lambaları bir bir sönüyor,
Gözlerimde biriken yorgunluk,
Biriken o eski kelimeler...
Kimse fark etmiyor bile,
Yalnızlık, biraz soğuk bir duvar.
Bir garip halim var bugün;
Ne ağlayabiliyorum doya doya,
Ne de gülebiliyorum içten.
Sanki ömrümün tüm kapıları,
Üstüme kilitlenmiş gibi.
Cebimdeki bozukluklar bile,
Konuşmuyor artık benimle.
Sadece bir sessizlik şarkısı,
Bir de aynada gördüğüm o yabancı,
İşte hepsi bu kadar.
Biliyorum, kimse dokunmayacak;
Gece kendi rengine boyayacak yine.
Ben, kendi sessizliğimi giyip,
Düşeceğim bu kaldırımlara,
Kimse duymadan.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
