Kimi sevsem elimde kalıyor,
Hangi kapıyı çalsam ardı sonbahar.
Yüreğimde bir mülteci kederi,
İçimde kırık plak sesleri;
Ne vakit bir aşka niyetlensem,
Gözlerimde bir hüsran dumanı.

Kimi tutsam elimde kalıyor,
Pardösümün cebinde ellerin yabancı.
Sokak lambaları bir bir sönük,
Bu kentin garlarında hep o sızı;
Nereye gitsem o mağlup ayrılık,
Gecenin bağrında kanayan izi.

Kimi sarsam elimde kalıyor,
Limanlardan bütün gemiler küs kalkıyor.
Gözlerin miydi o imkansız rüya?
Yoksa kaderin bana ördüğü ağ mı?
Kime uzansam bir akşam vakti,
Avuçlarımda hep o boşluk kalıyor.

Kime baksam elimde kalıyor,
Öyle bir yalnızlık ki bu, iliklerimde.
Şiirler yarım, şarkılar darmaduman,
Mevsimlerim hep kışa ayarlı.
Kime kalbimi açsam buz kesiyor,
Ben en mutlu yerimde vuruldum.

Kime yansam elimde kalıyor,
Bir sigara dumanı kalıyor geriye bana.
Arkama bakmadan, o hüsrana karışarak...
Sen git, kendi aydınlığına uyan;
Benim payıma düşen bu kırık akşamüstü,
Dokundukça devrilen o yaralı ömür.