Sessizliğin dördüncü duvarında,

Zamanı öğüten o gri çarkların arasında,

Adını milim milim kazıyorum zihnime.

Bir meydan okuma bu,

Evrenin genleşen o buz gibi boşluğuna.



Ne bir pranga sesi var burada, ne de demir parmaklık,

Yalnızca geometrik bir yalnızlık benimkisi.

Köşeli odalar, yapay ışıklar ve akrebin soğuk dansı...

Seni beklemek;

Eriyen bir buz dağının kalbini dinlemek gibi.



Yorulmuyor bu sadakat,

Eksilmiyor bu hapsedilmiş gökyüzü.

Şehrin bütün neonları sönse,

Yüzyıllar bir labirent gibi üstüme kapansa da,

İçimde biriken o mutlak hatıranla,

Eskitiyorum bana sunulan bu doğrusal zamanı.



Her salise bir darbe,

Her nefes, yerçekimine karşı çekilen bir ihtar.

Buradayım.

Ve hiçbir sistem, hiçbir soyut duvar,

Seni sevmenin o yıkıcı, o dik başlı ritmini değiştiremiyor.