Perdeyi sonuna kadar çekmeliyiz.

Ayıp değil ya,

Üstümüz başımız toz içinde,

Ceketimizin astarı sökük, varsın olsun.

Biz bu kalbi sokakta bulmadık ama

Sokakta büyüttük nihayetinde.



Evlerin kasvetli duvarları varmış,

Büyük adamların mühim dertleri...

Geç bunları bir kalem.

Bak, dışarıda kediler tırmanıyor güneşe,

Ve bir seyyar satıcı,

Dünyanın en güzel şarkısını söylüyor

Domates satarken.



Gözünü sakınma gökyüzünden.

İçeriye rüzgâr girerse girsin,

Masanın üstündeki kâğıtlar uçuşsun.

Zaten neyi biriktirebildik ki şu ömürde

Bir avuç cesur nefes ve bu deli sevdadan başka?



Göğsünü bir körük gibi açacaksın hayata.

Utanmayacaksın bağırırken,

Ağlarken ya da uluorta gülerken.

Çünkü bilirsin,

Sustukça daralır insanın gökyüzü.



Hadi, bas kaldırımı topuğunla,

Çıkar sesini, ürküt şu ağır havayı.

Sen yürüdükçe arkandan gelecek bu koku;

Tıpkı yeni yıkanmış mahalle çocukları gibi,

Tıpkı hürriyet gibi...