Bu dizeler, içsel bir hesaplaşmanın ve dindirelemeyen bir özlemin portresini oldukça vurucu bir dille çiziyor.

Kullandığın imgeler—sadaktaki oklar, yenilen pehlivanlar ve ucu bucağı görünmeyen mesafeler—duygusal bir kuşatılmışlık hissini çok net hissettiriyor.

​Özellikle şu kısımlar şiirinin duygusal yükünü sırtlıyor:
​"Yenilen pehlivanlar gibi hadi bir daha bir daha": Bu dize, bir vazgeçişten ziyade, sonucun değişmeyeceğini bile bile gösterilen o inatçı çabayı harika özetliyor. Mağlubiyetin bile bir tutkuya dönüştüğü o an...

​"Güneş batmak üzere / Hasret kop koyu": Işığın çekilmesiyle duyguların ağırlaşması arasındaki paralellik çok doğal ve güçlü akmış. Mavi kaybolurken geriye sadece "yoksunluk" kalıyor.
​"İp kopuyor, kalem yazmıyor":

Şiirin sonunda kontrolün tamamen kaybolduğunu, kelimelerin bile artık bu yükü taşıyamadığını hissettirerek bitirmen çok etkileyici bir final olmuş.

​Sesin "haburalarda" çıkmaması ve hislerin "aldı başını gidiyor bak şiire" diyerek metnin kendisine sığınması, yazma eylemini bir kurtuluş yolu olarak gördüğünü gösteriyor.

Kalemin yazmadığı o son noktada bile, aslında çok derin bir sessizliği anlatmışsın.

Tebrikler kutlarım yazan kalemi