İnsan kendi cennetinden vazgeçmez,
Cehennemin mührünü vurma sol yanıma.
Hala sıcakken tenindeki o son busen,
Buzdan bir heykel dikme hatıralara.

Hangi kitapta yazar yaşayanı toprağa vermek
Hangi vicdanın harcıdır bu ateşi söndürmek
Eğer bir gün bu gönülden gideceksen;
Öldürerek git, dönüştürme beni bir duvara.

Suskun bir taş değil, yaralı bir can bırak,
Anılarda değil, hala kanayan yaramda bak.
Çünkü sevdanın mezar taşında sadece "ayrılık" yazar,
Benim yüreğimse ancak mahşerde seninle susar.

Vurma o soğuk kilidi nefesimin kıyısına,
Gözlerindeki ışığı mülteci kılma karanlığıma.
Eğer gideceksen, feryadımı duy da öyle git,
Beni sessizliğin kuytusunda, bir başıma çürütme.

Zaman dursa da, içimdeki sızı saat gibi işler,
Gidişinle başlar ruhumda o bitmek bilmez kışlar.
Seni bir anı değil, bir sızı gibi taşımak niyetim,
Boşlukta savrulan bir kül değil, yanan bir köz eyle beni.

Adın dilimde aşkın göğsümde dar ağacı,
Söndürme bu yangını, kalsın bende en tatlı acı.
Unutma ki; her gidiş bir eksilme değil, bir bitiştir,
Ama her bekleyiş, mahşere kadar sürecek bir direniştir.


(KOR)