Şiir, klasik tasavvuf damarını oldukça güçlü taşıyor. “Menzil-i maksûd” dediğin şey zaten yolun sonu değil, hakikate varma süreci ve siz bunu bir öğütler silsilesi gibi kurmuşsuuz.. Dize dize ilerledikçe bir mürşidin talibine seslenişini andırıyor.

İlk kıtadaki “dikenli bahçede gülün hatrına çile çekmek” imgesi çok yerli yerinde. Gül uğruna dikene razı olmak, aşkın bedelini kabullenmek demek. Burada “öğren” fiilini özellikle seçmeniz önemli; çünkü şiir bir duygu patlamasından çok bir irfan yolculuğu öneriyor.

İkinci ve üçüncü kıtalarda zaman, nefis ve “masiva” kavramlarıyla tasavvufun omurgasına giriyorsunuz.“Nefis denen devin tam üzerinde / vaktî geldiğinde durmayı öğren” dizesi özellikle güçlü. Orada bir fren mekanizması, bir iç disiplin çağrısı var.
“Masiva bağını yok edip yakıp” kısmı doğrudan dünya bağlarından arınmayı anlatıyor. Ardından gelen “canı canan için vermek” ise şiirin zirvelerinden biri çok tanıdık ama hâlâ etkili bir söyleyiş.

Dördüncü kıtada ton biraz daha didaktikleşiyor. “Doğruluk yolunda artsın merakın” . Yine de “yükün çok olsa da bükülme sakın” halk söyleyişiyle tasavvufun birleştiği bir yer samimi duruyor.
Beşinci ve altıncı kıtalar şiirin derinlik kısmı. “Gönlün kazanında özü demlemek” ve “her zerre içinde bin türlü derde gizlenen hikmet” imgeleri oldukça başarılı. Burada gerçekten söyleyişiniz oturmuş; okuyanı düşünmeye zorluyor.

Son kıta ise klasik bir arınma çağrısı:
geçmişi bırak
dünyayı sil
nefsi kes
kibri kır

Tebrikler

Saygılarımla hocam 🌿🙏

Şiir, klasik tasavvuf damarını oldukça güçlü taşıyor. “Menzil-i maksûd” dediğin şey zaten yolun sonu değil, hakikate varma süreci ve siz bunu bir öğütler silsilesi gibi kurmuşsuuz.. Dize dize ilerledikçe bir mürşidin talibine seslenişini andırıyor.

İlk kıtadaki “dikenli bahçede gülün hatrına çile çekmek” imgesi çok yerli yerinde. Gül uğruna dikene razı olmak, aşkın bedelini kabullenmek demek. Burada “öğren” fiilini özellikle seçmeniz önemli; çünkü şiir bir duygu patlamasından çok bir irfan yolculuğu öneriyor.

İkinci ve üçüncü kıtalarda zaman, nefis ve “masiva” kavramlarıyla tasavvufun omurgasına giriyorsunuz.“Nefis denen devin tam üzerinde / vaktî geldiğinde durmayı öğren” dizesi özellikle güçlü. Orada bir fren mekanizması, bir iç disiplin çağrısı var.
“Masiva bağını yok edip yakıp” kısmı doğrudan dünya bağlarından arınmayı anlatıyor. Ardından gelen “canı canan için vermek” ise şiirin zirvelerinden biri çok tanıdık ama hâlâ etkili bir söyleyiş.

Dördüncü kıtada ton biraz daha didaktikleşiyor. “Doğruluk yolunda artsın merakın” . Yine de “yükün çok olsa da bükülme sakın” halk söyleyişiyle tasavvufun birleştiği bir yer samimi duruyor.
Beşinci ve altıncı kıtalar şiirin derinlik kısmı. “Gönlün kazanında özü demlemek” ve “her zerre içinde bin türlü derde gizlenen hikmet” imgeleri oldukça başarılı. Burada gerçekten söyleyişiniz oturmuş; okuyanı düşünmeye zorluyor.

Son kıta ise klasik bir arınma çağrısı:
geçmişi bırak
dünyayı sil
nefsi kes
kibri kır

Tebrikler

Saygılarımla hocam 🌿🙏

Her zaman ki güzelliğinde, tat ve deminde şiir
Kutladım yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin, muhteşem ve de benzersiz olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, hoşça kal