​Dünya dedikleri derinden bir yurt;
Çileyle yoğrulup çalışınca güzel...
Zaman akıp gider, gelip geçer her dert;
Sabredilip ömre alışınca güzel...

Öfkeyle kabaran duygular sinince,
Gözlerden dökülen damlalar dinince,
Gönülden gönüle mutluluk inince,
Yüzler tebessümle gülüşünce güzel...

​Gerçekten sevenler her bir derdi aşar,
Coşkun sular gibi dalgalanıp taşar,
İnsan sılasında her an aşkla yaşar,
Yurdunda bir ömür kalınınca güzel...

​Umûdun ışığı gamları delince,
Karanlık geceler geride kalınca,
Sevgi yüreklerde yerini bulunca,
Cânânla bir yürek olununca güzel...

Bülbülün feryadı bağlarda biterken,
Umut bahçesinde dumanlar tüterken,
Vuslatın güneşi ufuktan doğarken,
Diken dallarından yolununca güzel...

Nefsinin kibirli sesi kesilince,
Kalbin aynasından tozlar silinince,
Hakikatin özü, sırrı bilinince,
Aşkın tamburası çalınınca güzel...

Gece düşte görüp hayale daldığın,
Ufukta izini arayıp bulduğun,
Sabırla bekleyip muradın aldığın,
Hayaller gerçeğe doluşunca güzel..

​Gönüller bir olup hasretler bitince,
Kırgınlık, küskünlük tamamen yitince,
Uzakta olanlar kasveti atınca,
Dostlar birbiriyle buluşunca güzel...

​Ruhun ikliminde umutlar boy atıp,
Sevginin özünü insanlığa katıp,
Ruhunu sevdanın rengine boyatıp,
Aşkın deryâsına dalınınca güzel...

​MEHMET KAHVECİOĞLU