Adının geçmediği her takvim,
Hükmü yitmiş bir kağıt parçasıdır sevgili...
Zamanın dişlileri dünyayı öğütüp geçerken,
Ruhumun saati hep o ilk ana,
O mucizevi duruşuna ayarlı...
Seni sevmek;
Kıyısı olmayan bir denizde,
Fırtınaya rağmen rotayı bozmamak gibi...
​Dünya değişir, şehirler eskir,
Yolların sonu uçurumlara çıkar belki...
Herkes "bitti" dediğinde,
Kalbimde yeni bir filiz boy verir;
İnadına yeşil, inadına canlı...
​Çünkü seni sevmek bir tercih değil,
Bir nefes alma biçimi benim için...
Gözlerini mühürlemişim ruhuma,
Sözlerini azık yapmışım yolculuğuma....
​Seni sevmekten vazgeçmeyeceğim sevgili;
Güneşin doğudan doğmasına olan o sarsılmaz inanç gibi,
Toprağın suya,
Gecenin sabaha mecburiyeti gibi...
Herkesin kaçtığı,
Kapıların kapandığı o ıssızlıkta,
Ben senin eşiğinde beklemeyi bekliyorum sevgili...
​Vazgeçmeyeceğim;
Aşk,
Avuçlarımda biriktirdiğim bir avuç kum değil,
Ruhumun derinliğine işlenmiş o kadim desen sevgili...
Zaman benden çok şeyi alıp götürebilir,
Saçlarıma karlar yağdırabilir,
Ellerimi titretip, sesimi kısabilir,
Ama kalbimdeki ’Sen’ li yangını asla söndüremez sevgili...
​Unutmak, akıntıya kapılıp gitmek yok olmak değil mi..?
Vazgeçmekse,
Kedere, yalnızlığa teslim olmak değil mi sevgili..?
Ben,
Seninle çarpan bu yüreği,
Yalnızlığın soğuk rüzgarlarına teslim etmeyeceğim,
​Yollar yorsa da, menziller uzaklaşsa da,
Hatta hatıralar sislerin ardında kalsa bile,
Ben o sise fener, o yola yoldaş olacağım...
Seni sevmekten vazgeçmeyeceğim sevgili...
Çünkü sen,
Benim kendime verdiğim en güzel sözsün sevgili...

MEHMET KAHVECİOĞLU