​Gözdeki perdeyi yırtıp atarak;
Mânâ aynasından bakmasını bil...
Bulanık suları duru tutarak;
Gönül kapısından akmasını bil...

​Sırrını fısılda göğe derinden,
Mevsimler uyansın yerli yerinden,
Sıyrılıp zamanın dar çeperinden,
Aşkın tohumunu ekmesini bil...

​Dikenli yollarda kanasın tenin,
Gündüzü, geceyi yarsın bedenin,
Korkulu rüyası ol zûlmedenin,
Hayatın yükünü çekmesini bil...

​Gözden akan yaşlar, kâlbin feridir,
Her dert bir sınavın alın teridir,
Kavuşma benliğin son seferidir,
"Ben" denen o bendi yıkmasını bil..

​Kışı geride tut, bahâra yol ver,
Aydınlık günleri bekler çiçekler,
Eleğinden geçsin karalar, aklar,
Gözün karasına çakmasını bil...

​Uzaklara bakıp yollara dalma,
Gölgeye aldanıp geride kalma,
Elin emeğini sırtına alma,
Zorluğun dişini sökmesini bil...

​Öfkeyi gemle ki, rûhun durulsun,
Rûhun kalesine tahtın kurulsun,
Kötülük dediğin yansın, savrulsun,
Kibre merhameti dökmesini bil...

​Yalanın isinden arınsın özün,
Sevgiyle bakmalı dünyâya gözün,
Hoşgörü olmalı her acı sözün,
Vefâ sancağını dikmesini bil...

​Yıldızlar sönmeden menzile varıp,
Sonsuzluk ufkunu aşk ile sarıp,
Gecenin bağrını ortadan yarıp;
Yücelik tahtına çıkmasını bil...

​Damlalar birleşip derya olunca,
Güneşin ışığı kalbe dolunca,
Ya da bir başına yalnız kalınca,
Âteşle çırayı yakmasını bil...

​Düşenin elinden tutan eli ol,
Gerçeği haykıran yolu, dili ol,
Sıcacık sımsıcak seher yeli ol;
Garibin yanına çökmesini bil...

​Özün dürüst olsun, sözün ise ak,
Hoşgörü mülküne hep sevgiyle bak,
Dostluk meclisine sonsuzluğu tak,
Dürüstlük tacını takmasını bil...

​MEHMET KAHVECİOĞLU

Şiir Değerli yorumcu Sayın Sebahattin ABİ (BURSA) tarafından seslendirilmiştir.