​Bir bardak çayımın buğusu ile;
Karşımda kendimi bulmuş gibiyim...
Kaderin bendime yağışı ile;
Yine bir başıma kalmış gibiyim...

​Görüp de efkârı, gâmı, sızımı,
Göklere bıraktım tüm niyâzımı,
Gönlümün dinmeyen ince yasını,
Hicrânın dibine salmış gibiyim...

​Ne bahar beklerim, ne de bir sabah,
Dilimde dinmeyen, bitmeyen âh, vâh,
Gurbete yoldaşken, bu garip seyyâh,
Sılamdan uzağa dalmış gibiyim...

​Zamanın elinde bir kırık sazım,
Kışlara mahkûmdur, bahârım, yaz’ ım,
Silinmez alnımdan alın yazım,
Neş’ enin yüzünü silmiş gibiyim...

​Dünya bir değirmen, öğütür beni,
Toz duman içinde dağıtır beni,
Efkârım kuşatmış dört bir yanımı,
Bu kör döngüde yok olmuş gibiyim...

Gözümde yılların akışı ile,
Feleğin o tersçe bakışı ile,
Hasretin amansız yakışı ile,
Umutları sönmüş, solmuş gibiyim...

​Gönül bağım viran güllerim açmaz,
Bülbüller ötüşmez kokular saçmaz,
Mutluluğun yolu yolumu seçmez;
Kendi zindanımda ölmüş gibiyim...

MEHMET KAHVECİOĞLU