Bir gece!
Gecenin en koyu yerinde
boğazıma düğümlenen bir “sen” var
nefes alsam yanıyor içim
susmak desen, daha beter
çünkü içimde bağıran sen!
Bir uyku…
Ama dinlendirmez, affetmez!
Gözlerimi kapatıyorum
karanlık çoğalıyor içimde
her kapattığımda
daha çok sana açılıyorum!
Rüyamda bir yol!
Ucu yok, sonu yok, sen yok!
Koşuyorum… düşüyorum… kalkıyorum…
her adımda biraz daha parçalanarak
sana varıyorum sanıyorum
ama hep sana geç kalıyorum!
Sesin!
Bir yankı gibi çarpıyor duvarlara
dokunmak istiyorum ,olmuyor!
ellerim boşluğa çarpıyor
cam kırığı gibi batıyor yokluğun
kanıyorum… ama görünmüyor!
Ben seni seviyorum!
Saklayarak değil, yanarak!
İçime gömdüm sandım
meğer içim mezar olmuş
her sustuğumda
biraz daha gömülüyorum sana!
Gizli değil artık!
Bu apaçık bir yıkım!
Gören bakar geçer
kimse anlamaz içimdeki savaşı
çünkü bazı yangınlar
külünü bile saklar!
Bir an!
Her şey kopuyor yerinden!
zaman bile tutamıyor beni
en kalabalıkta düşüyorum
en ortasında hayatın
en dipte yalnızım!
Kaybediyorum seni!
Öyle sessiz, öyle acımasız
bir şey kırılıyor içimde
tamir yok, geri dönüş yok!
adı konmamış bir eksiklikle
paramparça ben!
Uyanıyorum!
Sert! Soğuk! Yarım!
ellerim seni arıyor
ama boşluk daha gerçek
gözlerim açık
kalbim hâlâ rüyada!
Ve sabah!
Herkes için aydınlık belki
ama bana gece kalıyor!
çünkü sen yoksan
güneş bile doğsa
içim hep karanlık kalıyor!

@NURAL BEKTAŞLI