Neden sevmedin, anne?
Bir kez olsun saçımı okşamadın.
Okula giderken beliğimi örüp, kurdelamı hep kendim taktım saçıma.
Okul bayramlarında, kürsüde şiir okuduğumda,
yoktun okul bahçesinde.
Mavi pötikareli elbisemle, şiir kağıdı elimde,
kendim döndüm eve.
Boynum bükük kaldı,
diğer çocukların annelerine bakarken.
Mutlu bir çocuk olmadım,
Hâlâ değilim.
Hep benimle,
Yosun tutmuş akşamlar gibi mutsuzluk.
Dilimin ucunda yara,
Sözüm gücendi, anne
Seninle paylaşamadığım dertlerime
Bir umuda tutunmak istedim,
ama düştüm tam yolun ortasında.
Elimden niye tutmadın, anne?
Dermanı yok bazı yaraların,
ince ince işler kalbe.
Adını koysan da geçmiyor işte,
geçmiyor, anne.
Her bekleyiş biraz daha uzaklaştırdı
ve her gece
biraz daha büyüttü yalnızlığımı.
Hak etmediğim sensizlikte
kendi sesimi unuttum.
Ağlamak gözlerimden akıp kurtuluyor da,
susmalar içimde birikiyor.
Gözlerine baktım hep,
orada mıyım diye.
Kendimi bulamadım, anne.
Yanındayken bile beni neden görmedin, anne?
Neden sevmedin?

Nejla Turan