0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
126
Okunma
Ve ben,
gecenin en koyu yerinde
kendi adımı bile yitiririm.
Geceyi avuçlarıma doldurur,
damarlarıma akıtırım usulca;
göğsümde büyür o karanlık,
sessiz bir nehir gibi akar içimde.
Yıldızları toplarım bir bir,
ama hepsi soğuktur artık,
hiçbiri hatırlamaz dokunuşumu.
Hayallerimi de toplarım,
eski bir mendil gibi katlar,
göğün lacivert cebine koyarım.
Hüzünleri ise…
onları içime serperim,
bir bahçe gibi değil,
bir mezar gibi.
Ve ay,
yine gelir,
tek kelime etmeden
yanımda durur.
İkimiz de biliriz:
bu gece de
kimse bizi sormayacak.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
