Hatalar insanlara mahsus mudur sadece,
Bilmem ki şu rüzgârın da kafası mı karışık?
Dün gece camı tıkırdatan o yağmur,
Belki de yerini şaşırmış bir pişmanlıktır,
Kaldırımlarda yalpalayan gölgeler gibi.

Bir kadeh şarabın eksikliği değil bu,
Bir ömrün yanlış parantezde soluması.
Rakı şişesinde balık olsak da geçmez,
Zira denizin bile dalgası bir yanılgı,
Kıyıya vurunca anladığı o beyhude telâş.

Süslü cümlelerin ardına saklanmış ayrılıklar,
Vezni bozuk bir hayatın kafiyesiymiş meğer.
Ceketinin cebinde unuttuğun o eski bilet,
Gidilememiş yolların en dürüst hatası;
İnsan, kendi boşluğunda bile tökezlermiş.

Gökyüzü mavi diyorsak, biraz da bizden;
Gözlerimizin yorgun rengini bulaştırdık diye.
Sadece biz miyiz şu koca evrende yanılan?
Belki yıldızlar da yörüngesinden bıkmıştır,
Bir gece ansızın sönüp gitmek varken.

Hata dediğin, insanın en sahici imzası,
Ne masallardaki dev, ne de uykudaki peri.
Şimdi bir sigara yaksak, dumanı kederli;
Yanlış iliklenmiş bir düğme gibi şu hayat,
Çıkarmaya kalksan, üşütür serinliği.