Hayatın getirdiği mucizem,
Önce bir avuçluk can idin,
Sığardın göğsümün dar kafesine.
Adımların ürkek, sesin taze bahar;
Dünya diz boyuydu o zamanlar.

Yakasız ceketlerin neşesiydin,
Dizlerinde çamur, cebinde bilyeler...
O küçük ellerinle tutardın hayatı,
Sanki hiç bırakmayacakmış gibi.
Ben ise gölgende serinleyen bir çınar.

Sonra birden uzadı boyun posun,
Gömleklerin yakası dikleşti artık.
Gözlerinde o eski çocuksu parıltı,
Ama bakışlarında bir adamın vakarı;
Mevsimler sende çiçek açtı, bende kar.

Bir beyaz arabanın yanında şimdi,
Güneşe karşı dikmişsin başını.
Siyah camların ardında gizli hayallerin,
Benimse yüreğimde hep aynı resim:
O minik hırkanın içindeki masumiyet.

Yollar uzar, takvimler yaprak döker,
Sen menzile yürürken ben arkanda kalırım.
Süslü cümlelere sığmaz bu babalık,
Kanımdaki sızı, ruhumdaki o en kıymetli iz;
Sen benim bitmeyecek en güzel hikayem.

Şimdi git, kucakla koca dünyayı,
Rüzgarın sert, ufkun daima açık olsun.
Küçük bir çocuktan koca bir adama...
Mucizemdin, gururum oldun nihayet;
Ömrüm seninle bereketli, seninle var.