Ölümlü dünyanın ölümsüz insanları
Vefa tanıyan öldüğünde insan kalır
Ey insanlar, bir pazardan insaf alıp
İnsanlık ölmeden insan kalın

Kalın gövde, kanlı diş; canavar
İçerisi kibir dolu karavan;
Götürüyor can gövdeyi; paralar
İçerisinde zalim ruhlu paravan

Cana var, cennete uçan çocuklar
Dillerinde anne sesi, ellerinde oyuncak
Hangi kanlı zulüm biter, kalplerini soyunca
Görebilirler çocukları olmasa şu gocunmak

Odunlar, yakmak için dünyayı; getirin
Dilim dilim doğrayalım zalimligin etini
İnsanlık, kalpte vefanın seti’dir;
Son bir defa okumalı insanca şu metini

Atını alan Üsküdara değil, is diyara gitsin
Düşmüşse vicdan bir kuyuya , dipsiz
İndilerse bir kuyuya ipsiz;
Kuyu kuru, su duvarda; insan nasipsiz

Dolduruyor ölüleri gasilhane
Bekâ yurdudur asıl hane
Vicdansa bir insanda asıl hane
Ey vicdan; bu insan da nasıl hane

Bitecek bu rüya ve biz gideceğiz
Damla damla aşınıp da bitecek iz
Ey nefsim; yeşerdiğimiz yerde bitecegiz
Ve diyeceğiz ki ; bu dünya sadece dile çeyiz

Asilin küreklere insanlar, kazıyoruz
Bir mezardan binlerce diri çıkarıyoruz
Misafirler , alnimiza basıyor ; ruz
Yok içre, bir yolda nefsimiz asıyoruz

Hepimiz birer cumleyiz; noktalamayı bekleyen
Gözümüzü bu dünyadan sakla; yer
Gönül gözümüze tek değer;
Zulme karşı dik durmak; bekle yer

Bekleyin, gidişler; gelmek içindir
Her gecede sıyrılmış bir sabah vardır
Görmek içindir aşikâr sırları;
Asidar sınırları aşmak için; saldır
Kaldır ey mazlum başını; başlat savaşını
Direnişini Muzaffer kılan Allah vardır