Burçlara çakıl taşı; üç - beş
Beyaz güvercin, kızıl bulut; soğuk güneş
Sancaktar yaralandı, kale düşmek üzere
Bir - iki ; sulh vardı halbuki
Kın düştü, kılıç kırıldı; ıslanıyordu miğfer
Köprüden geçti nefer; altı
Toprak abartı, sessizlik sırda
Buhran gizli asırda...

Sokak - sokak kolcular
Kervanlar ve yolcular
Ellerinde beyaz bayrak; kimdir o
Durun; tozlu bir suretindir o
Ağaçlar düştü, pazarlar " beyaz " dağıtıyor
Gözü damıtıyor mağarada ki düşün
Nazik bir mevsimde kışın
Uçurum keskin, ölüm eski
Zaman sesli ve sessiz

Sadrımda siluetler; adlarına konan har
Çiçeği sulanmamis bahar; yükü ağır tacir
Yaralı bir muhacir edasıyla yananlar var
Uzak, Çok uzak bir memleket; kokusu garip
Değirmen taşında kırmızı; tahrip büyük
Tesadüf elekten geçti, sevmediler

Araf , huzme - hüzme gülümsüyor
Dişleri gece; uykusuz ve öylece
Bütün düşünceler düşüyor
Ve düşününce üşüyor ulak;
Çağrı yok, gözlerde kesik kulak

Sırılsıklam bir yağmur; yumruk yumruk iniyor
Diniyor kızıl ve siniyor giysisine sisin
Mitolojiden kalma yap-boz parçasi değil
Kısık sesin öylesi; ayırdı dağ ve taşı
İnsana dönüşünce hisleri, başladı yine telaşı
Ve bitmedi dünya ile nefsin savaşı