Bir babanın, azmidir boya fırçası,
Merhametle onunla duvarı okşaması,
Belki de hayattaki tek aşkı,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Kimse bilmez, boyanan duvarın rengini,
Kalbinden geçen mutluluk gizemini,
Tek tek nakşeden o eşsiz modeli,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Rızık olacak, her gidiş gelişi yavrularına,
Bir yaraya merhem olacak boyandıkça,
Ona, destek olacak her yoruluşunda,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Ne gizemler saklıdır onun ucunda,
Bazen sevmez boyayı durdurmaz koynunda,
Ağlar sanki o, her kovaya konulduğunda,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Onun kaderi, hep gidip gelmekle,
En sevdiği tarafından itilmekle,
Mutluluğu, kirlendiği yerden temizlenmekle,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Gücenmez, hiçbir zaman onu tutana,
Aldırış etmez boyanın kıvamına,
Örter tüm ayıpları ne kadar zor olsa da,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

İhanet etmez hiçbir zaman ustasına,
Gider hep kendisine çizilen rotasında,
Vefası sahip olan elin mayasına,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Miras kalacak geride kalanlara,
Hiç boşa götürmez boyadan bir damla,
Cevherdir, sakın onu hafife alma!
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Her duvarın mutlaka gelir bir gün sırası,
Onu tutan el mısraları yazanın babası,
Ömrünce elinde tuttuğu tek varlığı,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Şimdi bir kapının arkasında yalnız kaldı,
Üzerinde son işten kalan yaldız boyaydı,
Belki de hasreti onu gövdesinden çatlattı,
Gürgen saplı bir boya fırçası…