Çiçeklere atfedilir senin ismin,
Esintide bile incinir bedenin,
Kuşlar gibi masum yüreğin,
Bilemediler mi neden adın Narin?

Sığdıramadılar seni koca dünyaya,
Nasıl da kıydılar narin canına,
Göz mü koydular yoksa altın tacına,
Belki de varistin padişah tahtına.

Gülümsemendi belki bunlara sebep,
Bitmek bilmedi onlara, gittiğin mektep,
Hangi edep, hangi meşrep, hangi mezhep;
Yazmaz hiç birinde, ne kalem ne mürekkep.

Kaderin bir caniye komşu etti seni,
Bulamadın etrafında tek bir seveni,
Çocukken gördün en acı gerçeği,
Kırılsın sana uzanan elin bileği.

Babanı mı beklediler gitsin diye uzağa,
Hangi kirli vicdan nasıl çekti seni tuzağa,
Koyun bile kıyamazken yavrusuna,
Çok gördüler hayatı nazlı kuzuya.

Nehirler paklar mı hiç, kirli elleri?
Nerede beslediler sana bu kini,
Zihinlerinde topladılar zehri,
Akıttık sandılar körpecik bedeni.

Kimsesiz görüp kendilerince sakladılar,
Unutulur, geçer gider bu da sandılar,
Üç beş kuruşa kanıp aldandılar,
Pahası olmayan narin bir cana kıydılar.

Hangi nefesiniz tutar sizi dünyada,
Kabul etmez ki zalimi musalla,
Nasıl hesap vereceksin mizanda?
Bilmez misin ne ceza var kullara?

Narin’i değil! İnsanlığı verdiniz toprağa.
Söz, Narin nezdinde yitip giden canlara,
Daha çok mısra gelse de dudaklara,
Fayda vermez hiçbir söz kalbi karaya.

Emre ZEYBEK