Bu son şiirim…
Ne bir isyan, ne bir sitem;
Sadece içimde kalanların
Sessiz bir vedası.

Çok konuştum içimden,
Çok sustum insanlara;
Anlatmak istedim kendimi
Ama kelimeler yetmedi bazen.

Sevdim…
Hem de fazlasıyla,
Karşılık beklemeden,
Hesap yapmadan.

Ama öğrendim;
Bu dünyada en çok seven
En çok yorulanmış.

Kırıldım…
Ama belli etmedim,
Güldüm çoğu zaman
İçim ağlarken.

En yakınım sandıklarım
En uzağım oldu,
Aynı yolda yürüdüklerim
Yalnız bıraktı beni.

Bir gün aynaya baktım…
Kendimi tanıyamadım,
“Ne zaman bu kadar yoruldun?”
Diye sordum kendime.

Cevap gelmedi…
Sadece gözlerim doldu.

Bu son şiirim…
Bir vazgeçiş değil aslında,
Bir kabulleniş belki;
Herkesin beni anlamayacağını,
Her kalbin benim gibi atmayacağını.

Artık susuyorum biraz,
Ama bu yenilgi değil;
İçimde büyüyen bir sakinlik,
Bir kabulleniş hali.

Sevgi hâlâ içimde,
Merhamet hâlâ yerinde,
Ama artık…
Herkese değil.

Ve eğer bir gün
Beni gerçekten anlayan biri çıkarsa
Bu şiiri ona değil,
Kendime yazdığımı bilecek.

Çünkü en çok
Kendime geç kaldım.

Bu son şiirim…
Ama belki de
En gerçek olanı.