Seni yok saydığım günler için
Kendimden özür dilerim…
İçimde konuşan sesi susturduğum,
“Sen sus, ben hallederim” dediğim
Her an için.

Sen bağırırken ben sustum,
Sen kırılırken ben görmezden geldim,
Kalbim çatır çatır dağılırken
“Geçer” diye üstünü örttüm.

Seni yok saydım…
Çünkü korktum belki,
Yüzleşirsem dağılırım sandım,
Oysa ben zaten içten içe
Parça parça oluyordum.

Bir başkasının gölgesinde yürürken
Kendi ışığımı unuttum,
Herkese yer açarken
Sana dar ettim içimi.

Seni en çok ben yaraladım,
Kimse görmezken, kimse bilmezken
Sessizce incittim seni…
Ve en acısı,
Bunu bile fark etmedim uzun zaman.

Şimdi buradayım…
Geç de olsa anladım,
İnsanın en büyük eksikliği
Kendisini yok saymasıymış.

Affet beni…
Seni susturduğum,
Seni görmediğim,
Seni yarım bıraktığım için.

Ama bil ki artık,
Seni yok saymayacağım.
Sesini duyacağım,
Elini tutacağım,
Ve ne olursa olsun
Seni, yani kendimi,
Bir daha asla yalnız bırakmayacağım.