Bir rüzgar eser uzaktan, adı sılaya hasret,
Yüreği mangal gibi, sanırsın bir koca devlet.
Diz çökmez namerde, eğmez o dik başını,
Toprak bilir, taş bilir onun ekmeğini, aşını.
Sırtını döndü mü dağ sanırsın gölgesini,
Dostluk dedi mi akan sular durur, dinler sesini.

Adı Özoğlu...
Bir sevda büyütür içinde, adam gibi, mertçe,
Öyle ucuza satmaz yüreğini, sevdi mi ölürcesine.
Öyle bir sofrası vardır ki, bereketi dilden dile,
Eli açıktır, cömertliği sığmaz hiçbir tarife.

Yardım dendi mi koşar, hızı fırtınayı aşar,
Mazlumun ahını duysa, dertliyle dertleşip taşar.
Sevecenliği bir ana kucağı, şefkati bahar dalı,
Ama haksızlığa gelince, savurur o zehirli balı.

Korku nedir bilmedi, lugatında yazmaz o kelime,
Zulmün saraylarını yıkar, dokunsa tek bir teliyle.
Kimin var ki böyle sarsılmaz, çelikten iradesi?
Doğrunun yanındadır her daim, gür çıkar ifadesi.

Kimseden medet ummaz, eyvallahı yoktur kimseye,
Boyun eğip de köle olmaz, ne tahtlara ne de kürsüye.
Şimdi bir gurbet sancısı çökmüş, ufuklar dumanlı,
Bir olay ki sormayın, her sayfası feryat figanlı.

Sürgün yemiş sanki vatanından, uzak diyarlarda kalmış,
Yüreğine memleket kokusu, gözlerine hasret çalmış.
Beden hapis olsa ne çıkar, ruhu kuşlar gibi hür,
Özoğlu dediğin, gittiği her yere şeref götürür.

Dostluğu sağlamdır, mühür vurur dostun canına,
Ölümüne gider, bakmaz hiç sağına ya da soluna.
Vefa borcu can borcudur onda, öyle öğretmiş atası,
Yalan dolan bilmez gönlü, yoktur sevdasının hatası.

Elbet bir gün biter bu sürgün, döner aslan yuvasına,
Selam olsun o koca yürekli, dertli başın davasına.

Bu mısralar şahsım, Veysel Sari tarafından kaleme alınmış olup; aziz dostum Özoğlu’na hürmetle ithaf ve armağan edilmiştir.