​İyi günün güneşi herkesin yüzüne vurur,
Sofranda yer kapmaya bin tane adam durur.
Kahkahalar yükselir, kadehler havada kalkar,
Sanırsın ki bu sevgi sonsuza dek yol bulur.

​Ama bir gün gökyüzü aniden kararırsa,
Dost sandığın gölgeler birer birer sır olursa,
Kapanır tüm kapılar, sesin yankısız kalır,
Yüreğin o ıssızlıkta tek başına vurursa..

​İşte o an anlarsın kalabalık bir yalanmış,
Çevrendeki o sevgi meğerse bir talanmış.
İyiyken var olanlar fırtınada yok olur,
Geriye sadece bir avuç gerçek insan kalmış.

​Ağır abla duruşu, sarsılmaz bir kaledir,
Zor gün dediğin ise ruhu süzen elektir.
Düşerken tutan elin kıymeti ölçülemez,
Sessizce yanda duran, dünyada tek melektir.

​Laf kalabalığı değil, icraat lazım bize,
Sırtını yasladığında, gelmemeli hiç dize.
"Bana zor zamanda insan lazım" dersin ya;
"İyiyken zaten herkes var," gerek yok söze.

​Giden gitsin yoluna, temizlensin şu meydan,
Kalanlarla yürünür, vazgeçilmez bu candan.
Zor zamanın insanı baş tacıdır her daim,
Onlar ayırır bizi, bu koca yalandan.