​
​Halbuki eski şiirlerin değeri biliniyor,
Eskidikçe kıymeti artıyor mısraların.
Yeni şiirleri kimse anlamıyor,
Yükü ağır geliyor bugün yazılanların.

​Ressamların sonradan değer görmesi gibi,
Bir fırça darbesi bin yıl sonra parlar.
Şairin de sitemi tam da bunun gibi,
Gidince kıymetini anlar ancak sağırlar.

​Sonradan değer görüyor her güzel eser,
Toprak örtünce mi açılır kör gözler?
Yaşarken vuran o sert ve soğuk eser,
Gidince yerini bırakır övgü dolu sözler.

​Neden zamanında değer verilmez ki?
Neden saklanır o güzelim duygular?
İnsan gidince, ölünce ne bilsin ki?
Mezar başında beyhudedir uykular.

​Şair ister her daim değer ve kıymet,
Bir tebessüm, bir takdir bekler durur.
Anlaşılmamak şaire en büyük külfet,
Yüreği o vakit sessizce kurur.

​Beklentisi okuyucunun şiiri anlamasıdır,
Bir mısrada kendini bulup ağlamasıdır.
Şairin tek derdi, gönül bağlamasıdır,
Kendi sesini bir kalpte duymasıdır.

​Kıymet dediğin nefes alırken verilsin,
Şair hayattayken görsün bu baharı.
Gidince mısralar bin kez övülmesin,
Yaşarken sarmalı o kutsal efkarı.