​
​Su akar yolunu bulurmuş da,
İnsan insan olmanın yolunu bulamamış.
Bir ömür harcamış boşu boşuna,
Kendi benliğinin sonunu bulamamış.

​Toprakla barışmış akıp giden su,
Bitmemiş insanın bitmez korkusu.
Gönülde kurumuş vefa duygusu,
Vicdanın o sıcak yanını bulamamış.

​Kayadan süzülür, kirlenmez özü,
Hakikat yoluna bakmaz hiç gözü.
Ne kadar söylesen en acı sözü,
Doğruluğun o mert şanını bulamamış.

​Yorulmak bilmeden deryaya koşar,
İnsan ise her gün bir engel aşar.
Kendi nefsi ile dağlardan taşar,
Ruhun o en huzurlu anını bulamamış.

​Menzile varınca durulur sular,
İnsanı hırs denen bir zincir bağlar.
Gidenin ardından boşuna ağlar,
Kaybettiği asil kanını bulamamış.

​Sadelik içinde bir ömür sürer,
İnsan ise her gün bir kuyu kazar.
Kaderine küsüp, dünyaya kızar,
Gönül sarayının hanını bulamamış.

​Vefasız elinden yorulmuş canlar,
Halden bilmeyene boştur ezanlar.
Dost postuna bürünmüş nice yalanlar,
Gerçek dostun izini, yönünü bulamamış

​Su yolunu buldu, vardı deryaya,
Bizler mahkum kaldık yalan dünyaya.
İnsan insan olsa, erer rüyaya,
Kendi o saf, temiz canını bulamamış.