​Hey sen!
Gözlerinde koca bir dünya taşıyan,
Ama kendi kalbinde mülteci gibi yaşayan.
Kaç bahar geçti üzerinden saymadın mı?
Yorgun düşlerini bir köşeye fırlatıp,
Kendi sesini duymaktan hiç korkmadın mı?

​Hey sen!
Eskimiş gülüşlerin ardına saklanan yolcu,
Yolların mı bitti, yoksa dermanın mı kalmadı?
Adımların hep başkalarına doğru ama,
Bir kez olsun kendine uğramaya vaktin olmadı mı?

​Hey sen!
Bakınca aynada gördüğün o yabancıya,
Hatırla; o çocuk hala oralarda bir yerde.
Tozu pası sil at, ruhunu sal rüzgâra,
Yıkılsın artık arandaki o görünmez perde.

​Hey sen!
Gece bitmeden, güneş henüz doğmadan,
Bir söz ver bugün sadece kendin için.
Çünkü hayat, başkası olma telaşına kapılıp
Kendi hikâyeni ıskalamak için çok ama çok kısa.

Hey sen!
Elinle ittiğin o kırık dökük hayaller,
Bir gün kapını çalacak, sakın şaşırma.
Yüreğinin kuytusunda sakladığın o sırrı,
Korkuların gölgesinde hapsedip taşırma.

​Hey sen!
Zamanın ellerinden kayıp giderken anlar,
Durup bir soluklan, bu koşu nereye?
Yıldızlar senin için parlıyor yukarda,
Bakmayı bilirsen, her karanlık döner bir mucizeye.