Kayıpları birbirine ekledim,
Giysim, soynum -kökümden sıyrılan yer- ve ayak tabanlarım.
Yamalı gezilerim, bir dünya boyu
Sarkıç saçak, sapalı yollar:
Eski bir kadın gibi, ağzı büzük büzük
İpince ve buruşuk.

Bulduğum ne varsa eksilttim
Ruhumun kabuğu, sohu bir kıvrım -okşanmayan yeri başın- ve rüzgar yelelerim.
Kolsuz gezerim, gerilmeyen koltuk altı kadar
Omuz omuz kabarmış dağlar, gökyüzü taze sevgili yanağı,
Ağzı kalabalık. İnsanlar, evler, sokaklar...
Burnuna tırmanmış bir seyyah
Kulakları dereli bir köy
Soylu bir serseridir bakışları
Sustuğu yerde bir sokak daha çıkmaz çıkar
Köşesinde kelebek buçak
Yere düşmüş tesbihi, köhne gecekonduda,
Dillenir dilber. Serseri, ah serseri
Topukların kırık benimse kalbim
Naralı bir sabırlı,
Sabaha çıkmaz, çıkmaz dedidikleri sokak
Şehir unutur, eli kolu uz olanı
Sokak lambası, her evi aydınlatmaz,
Bazen hiç gün doğmaz; anası ağlayanın
Dıdısının dıdısıdır kendine insan.