​Görmezden geldiğin o boşlukta duruyorum,
Suskunluğun içinde kendimi yoruyorum.
Her adımda gerçeği yüzüne vuruyorum;
Bende bir canım senin görmek istemediğin,

Hangi derttir bilmem ki sevip de yetmediğin?
​Gülüp geçtiğin yollar bende uçurum olur,
Sende esen bir rüzgar bende fırtına olur.
İnsan en yakınından hep mi darbe alır?

Bende çok üzülüyorum her ihmalinde,
Koca bir enkaz kalır gönlümün sahilinde.
​Ufak bir sızı değil, kalbimden gelen bu ses,
Sanki daralıyor ruhum, kesiliyor bu nefes.

Senin dünyan özgürse, benimki birer kafes;
Bende çok kırılıyorum her gün bin parçaya,
Hasret bıraktın beni gülüşteki fırçaya.
​Önemsizdir diyerek kenara ittiklerin,

Ziyan olup gidiyor bunca emek verdiklerin.
Görmüyor musun artık o geri çektiklerin?
Senin umursamadığın şeyler beni de parçalıyor,
Gönül bahçemde her gün bir çiçek sararıyor.

​Bir haysiyet uğruna susturduğum dillerim,
Kendi yarasını sarmaya çalışan ellerim...
Sende hazan olsa da bende solmaz güllerim,
Bende bir canım senin görmek istemediğin,

Emeği, sadakati hiçe sayıp gittiğin.
​Yine de eğmem başı, dimdik durur bu yürek,
Kendi yangınını söndürür sabırla bekleyerek.
Senden vefa beklemek, boşuna bir kürek;

Sustum artık, o sessiz feryadım dile gelsin,
Görmediğin o canı artık Yaradan bilsin.