YİNE YAĞMUR

Yine yağmur yağmış, akşamın kör karanlığına,
Caddeler ıslak,
sokaklar ıslak…
Yine umut rafa kalkmış akşamın çirkin vaktinde,
Sevgiden,
aşktan kalan ne varsa silip götürmüş
Gecenin hasret kokan zamanında.

Yalnızlığı acıyla karıştırıp koydum kadehe,
Yudum yudum çektim ciğerlerime…
Karanlığa bir kibrit çakmak,
Geceyi sensiz,
geceyi yakmak geliyor içimden.

Dipsiz karanlıklarda kaybolmaya yüz tutmuşken umutlar,
Beyaz bir gemidir ölüm, gibidir yalnızlık…
Sevdalara demir atmak için
Kör bıçağın sırtında yüzer kalbim.

Ve ben…
Her damlada biraz daha eksiliyorum kendimden,
Her sokak lambası altında
Gölgeme bile yabancı kalıyorum.

Bir şehir düşün;
İçinde sen yoksun,
Ama her köşesinde izlerin çığlık çığlığa…
Adını söylemeye cesaret edemeyen duvarlar var,
Ve ben,
o duvarlara çarpıp parçalanan bir sesim sadece.

Yağmur durmuyor…
Sanki gökyüzü de biliyor içimdeki yangını,
Her damlada,
içime düşen bir hatıra gibi
Yakıyor geçmişin küllerini.

Bir sigara daha yakıyorum gecenin ortasında,
Dumanını sen diye çekiyorum içime,
Ama ne sen geliyorsun,
Ne de bu yangın sönüyor.

Anladım…
Bazı geceler sabaha varmaz,
Bazı insanlar kalbe uğrar ama
Hiçbir zaman “evim” olmaz.

Ve ben şimdi,
Kırık bir saatin akrep ve yelkovanı gibi
Hep aynı acının etrafında dönüyorum…!

Yine yağmur yağıyor işte,
Ve ben…
Her damlada biraz daha
Sana dönüşüyorum..!

Emel Abokan ✍️
10/04/2026
23:15