KALDIĞIMIZ YERDEN

Bir bak etrafına…
dedi adam,
Yalnız değilsin.
Ve ekledi usulca.
Ne mutlu insanlar var,
Yalnızlığın kekre zamanlarına inat…

Kadın sustu önce,
Gözleri doldu fark etmeden.
Sanki yıllardır ilk kez
Bir cümle dokundu kalbine.

Nefes almak diye bir şey var…
dedi adam,
Unutmuşsun sadece.
Kadın başını eğdi,
İçinden bir cümle geçti
Ne kadar geç fark etmişim…

Bir hüzün indi aralarına,
Ama bu kez ağır değildi,
İçinde ince bir umut taşıyordu.

Hadi…
dedi adam,
“Yaraları saymayı bırak.”
Elini ver bana,
Kaldığımız yerden
Hayatı yaşamaya devam edelim.

Kadın baktı…
Uzun uzun,
derin derin…
Geç kalmış yıllara,
Eksik kalmış kendine…

Ve o an anladı,
Bazı başlangıçlar
En çok bitti sandığın yerden doğar.

Elleri titredi önce,
Çünkü alışkındı yalnızlığa,
Kendi içine kapanmaya,
Kırıklarını kendi kendine saklamaya…

Ama bu kez
Bir ses vardı içinde
Gitme…
korkma…
dene diyordu…!

Yavaşça uzattı ellerini,
Bir tereddüt,
bir umut arasında.
Adam tuttu o ellerini,
Sanki bırakırsa her şey yeniden dağılacak gibiydi.

Ve ilk kez,
Bir dokunuş iyileştirdi içini,
Bir bakış susturdu fırtınalarını.

Zaman durmadı belki,
Ama onlar durdu bir an,
Geçmişin yükünü
Omuzlarından indirmek için.

Kadın derin bir nefes aldı…
İçine çekti hayatı,
Unuttuğunu sandığı o duyguyu.

Ve fısıldadı
Ben…
yeniden başlayabilirim.!

Adam gülümsedi,
Sessiz ama güçlü bir şekilde
İşte şimdi yaşıyorsun.

Adımlarını attılar sonra,
Yavaş yavaş,
temkinli ama gerçek…
Her adımda biraz daha
Geride bıraktılar acıyı.

Çünkü bazı yaralar
Unutulmaz…
Ama yürüdükçe
Kanamayı bırakır.

Ve bazı insanlar
Hayatına geç girer,
Ama tam zamanında dokunur kalbine.

Kadın artık biliyordu,
Geç kalmak diye bir şey yoktu,
Vazgeçmek vardı sadece.

Ve o gün,
Vazgeçmemeyi seçti.!

Kaldıkları yerden değil belki…
Ama yeniden,
Daha güçlü bir yerden başladılar hayata...!

“Geç kalmadık…
sadece doğru yerden yeniden başladık.”

Emel Abokan
10/04 /2026
23:37