3
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
150
Okunma
Bavula sığan birkaç parça eşyaydı, sığmayan ise koca bir ömür... Bu şiir; bedeni yeni bir ülkede uyanırken, ruhu geride bıraktığı sokaklarda dolaşanların dilsiz çığlığıdır.
Eşiklerde kaldı çocukluğumun gürültüsü,
Anahtarı üzerinde unutulmuş kapı gibiyim.
Ardımda bıraktığım her sokak lambası,
Şimdi yabancı bir rüzgârda savruluyor.
Dilim başka, gökyüzü başka,yabancı sokaklar.
Adımlarımda bir emanetlik duygusu.
Toprağın kokusu bile geçmiyor tanıdık bir yerden,
Her sabah yeniden demleniyor bu gurbet uykusu.
Yollar uzadıkça hatıralar kısalır sanmıştım,
Oysa her vedâ, ruhumda açılan yeni bir oda.
Eski bir fotoğrafların köşesinde kaldı gülüşlerim,
Ben buradayım ama gönlüm hep o ilk durakta.
"Bavul doluyor, yollar uzuyor ama insan en çok sustuklarını yanında götürüyor."
Vesselam...
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.