MUNZURUN DAĞLARI...

Munzur’un dağları suskun bu gece,
Rüzgârın dili var, içimle konuşur ince ince…
Bir ağıt düşer taşına toprağına,
Adını bilmediğim acılar yankılanır dağ başında…

Sis çökmüş zirvelerine ağır ağır,
Her duman bir hatıra, her gölge bir yar…
Kayıp sevdalar gezer doruklarında,
Bir annenin duası kalmış yankılarında…

Munzur, sen ne çok sır saklarsın böyle,
Her kayanın altında bir hikâye söyle…
Gözyaşı karışmış suyuna derene,
İçtikçe yanar insan, döner yine kedere…

Bir turna geçer üstünden yorgun, kırık,
Kanadında hasret, yüreğinde ayrılık…
Gidenler dönmez derler bu yollardan,
Bir iz kalır sadece karla kaplı dağlardan…

Ey Munzur’un dağları, dert ortağım benim,
Sen anlat ben dinleyim, susmasın bu inim…
Çünkü her çığlık sende yankı bulur,
Ve her susuş, bir ömrü alır götürür…
Suskun Şair Fazlı Acar