Çağ atladık dediler…
Dünya avucumuza girdi ya bir kere,
Ama bizi biz yapan kalplerimiz;
İşte onlar, bir cebin dibinde unutuldu.

Ahlak güzelliğimiz sınıfta kaldı,
Gençler ise “her şeyi bilen” oldu.
Yaşlıları susturduk, önemsemedik…
Bir de böbürlenerek üstelik.
Oysa ki en çok onlar yanıldı.

Elimizde telefonlar,
Parmaklar koşuyor durmadan;
Ama gözler bomboş,
Duygular yarım yamalak.

Vay dünya…
Çoğumuz diyorum,
Büyümeden büyümüşüz;
O masum çocukluğumuzu
Bir köşede bırakarak.

Eskiyi itmişiz elimizin tersiyle,
Bir hatıraya bile saygı duymadan.
Şimdi kalabalıklar içinde yapayalnız,
Kendi yalnızlığımıza sığınıyoruz.

Hepimiz birer filozofmuşuz meğer;
Hepimiz kendine çokça hayran.
Ama içten içe kayboluyoruz oysa,
Sessizce, derinden eksilerek…

Çağ atladık, evet… Bilmem ne çağı…
Öfkede, kavgada, tahammülsüzlükte…
Ama saygıda… ya saygıda, azizim;
Ya edepte, hayâda…
O dağlaştırdığımız öfkemizde kaybolduk.

Ve şimdi anlıyorum… Ya sen anlıyor musun?
Asıl eksik olan çağ değilmiş, değil mi?
Biziz… biz, biz…
İnsan kalmayı unutan biz.

ALİ RIZA COŞKUN ©


---------------------------------------------------
Dostlardan 👇

“Ve kalabalıklar arttıkça,
İnsan biraz daha yalnız kaldı;
Çağ değil değişen,
İnsanın içindeki ‘insan’ azaldı…”
-------------------------------------> Ebuzer Özkan