Hamd…
Sonsuzluğun eşiğinde titreyen bir nefes gibi dökülür dilimden,
Hamd…
Gecenin koynunda sabrı öğrenen bir kulun yakarışı gibi.

Ey Rahmân…
Rahmetin, düşen yaprağa bile yumuşak bir yorgan,
Ey Rahîm…
Günahlarımız dağ olsa, affın bir okyanus gibi.

Biz…
Bir damla kadar küçük,
Bir an kadar geçici,
Bir nefes kadar emanetiz.
Sen ise…
Zamanı da yaratan, mekânı da kuşatan,
“Ol” deyince var eden Kudret’sin.

Ey Melik…
Saltanatın ne taç ister ne taht,
Ey Kuddûs…
Sen ki her eksiklikten münezzeh,
Biz kirliyiz, Sen tertemiz…

Dertlerimiz büyür bazen,
İçimiz daralır, göğsümüz taş kesilir,
Ama Sen…
Bir “Ol” ile ferahlık verensin,
Bir “Ol” ile kalpleri diriltensin.

Ey Gafûr…
Sığınacak başka kapımız yok,
Ey Vedûd…
Sevilmeye en layık olan Sensin.

Biz şaşarız,
Yolları karıştırırız,
Kendi gölgemize bile yeniliriz bazen…
Ama Sen,
Her karanlığa bir sabah yazansın.

Hamd ki…
Bir kulun secdede eriyişidir,
Hamd ki…
Gözyaşının duaya dönüştüğü andır.

Ey Azîz…
Gücün her şeyin üstünde,
Ey Hakîm…
Her işin bir hikmetle dokunmuş.

Biz isteriz, bilmeyiz…
Sen verirsin, en doğrusunu.
Biz ağlarız, görmeyiz…
Sen yazarsın, en hayırlısını.

Dertlerimiz derya olsa,
Senin rahmetin yanında bir damla bile değil.
Kırılmış kalplerimiz olsa,
Senin kudretinle yeniden dirilir.

Hamd Âlemlerin Rabbine…
Başlangıcın da sonun da sahibi olana,
Gizliyi de aşikârı da bilene,
Kalpleri çevirene, kaderi yazana…

Hamd ederiz…
Dil susar, kalp konuşur artık,
Hamd ederiz…
Kul biter, Sen başlarsın içimizde.

Ve biz…
Yine aciz, yine muhtaç, yine Sen’e…
Ellerimizi açar, boynumuzu bükeriz:

Sen varsın ya Rabbi…
Her şey tamamdır.

ALİ RIZA COŞKUN ©