Buzdan Kora

Seni tanıdığımda
Kalbim buz kesmişti,
İliklerime kadar üşüyordum.
Kendimi senin avuçlarına bıraktım,
Bir umut,
Bir sıcaklık bulurum diye.

Yüreğime dokunduğunda ateş yandı
Bunu senin sevgin sandım,
Hayatı seninle bulduğunu sandım o ateşin.
Oysa ben,
Kendi yangınımda ısınmışım
Ve adını SEN koymuşum.

Şimdi bir dilenci gibiyim.
Gözlerimi kapatıp seni dileniyorum
Eski günleri arıyorum hayalimde.
Sadece bir an, sadece bir his
Beni çok seviyordu diyorum.

Ne çok sevmiştik birbirimizi,
Ya da…
Ben sevildiğimi mi zannetmiştim?
İnsan bazen en büyük yalanı
Kalbine en güzel masal diye anlatıyor.

Gözlerimde görünmeyen bir bant var.
Artık ne görmek istiyorum,ne de duymak.
Sadece yokluğunu
Yavaş yavaş sindirmek istiyorum,
Bir zehir gibi, ama alışarak yavaş yavaş

Resimlerimizi birer birer sildim.
Parmaklarım her defasında titredi.
Kalbim,
Her silinen karede biraz daha eksildim
O gece gözyaşlarım sel oldu,yastığıma aktı.
Gece bile utandı senin bu vedasız gidişine
Sanki içimdeki her şey
Yerinden kopup gidiyordu.

Bir insan,
Bir insandan bu kadar eksilebilir mi?
Nerede o adam?
Hani beni ilk günlerde seven…
Hani gözlerimin içine bakınca dünyayı unutan…
Ben senin yüzüne bakmaya kıyamazdım.

Bir bakışınla
Kendimi ömürlük sanırdım yanında.
Hep sorardım bıkmadan usanmadan
Beni hep böyle sevecek misin? Diye
Meğer o soru
Bir korkunun sesiymiş, içimde büyüyen
Sessiz bir vedanın habercisiymiş meğer

Kalemim bu satırları kağıda dökerken
Ellerim titriyor.
İnan,
Kağıdın bile canı acıyor gözyaşlarıma

Akan mürekkep değildi
Biraz ben,
Biraz biz,
Biraz da yarım kalan her şey…
Şimdi içimde
Sönmeye yüz tutmuş bir kor var.
Ne tamamen kül,
Ne de eskisi gibi yangın.

Adını anmıyorum artık,
Yasakladım dilimden.
Ama bilmeni isterim ki
İçimde bıraktığın yer
Hâlâ sızlıyor.
Ben,
​Ben bu hikâyeyi iyileşmeden kapatıyorum.

Ama şunu unutma;
Ben o korda yanacak kadar cesurdum,
Sen ise o masada sönmeyi seçtin.
Şimdi sana yazan mürekkebim kuruyor,
Söz bitti.
Güneş, senin sustuğun yerden doğuyor.