Ne kadar rezil olursak
o kadar iyi şiir yazarmışız ya…

Ben rezilliği öğrendim kardeşim,
hem de en dibinden.

Bir akşam herkes evine çekildiğinde
ben sokakta kaldım içimle.
Adımı çağıran olmadı,
omzuma el koyan çıkmadı.
İşte o gece
şiir geldi oturdu yanıma.

Yüzüm kızardı bazen,
yanlış sevdim diye.
Yanlış insana inandım,
yanlış kapıları çaldım.
Ama en doğru kelimeler
o yanlışların içinden çıktı.

İnsan düşerken anlıyor
kimse tutmayacak elinden.
Ve tam o an
kendi sesini duyuyor ilk defa.

Ben en güzel dizeleri
utandığım günlerde yazdım.
Gururum kırık bir bardak gibi
avuçlarımı keserken…
Kanı mürekkep sandım,
yazdım.

Çünkü içtenlik
biraz da yarayı gösterebilmektir.
“İyiyim” dememektir mesela
iyi olmadığını bile bile.

Rezil olmak
biraz insan olmaktır aslında.
Maskeyi çıkarmaktır.
Ağlarken saklanmamaktır.

Ve inan bana,
şiir dediğin şey
en çok da
gece yarısı kimse görmezken
sessizce ağlayan adamın
boğazında büyür.