Canım aşk, sen kimsin?
Kapıyı çalmadan giren misafir mi,
yoksa anahtarı cebimde unutturan hırsız mı?

Bir bakışta ev kurdurup
bir susuşta yıktıransın.
Ben sana “hoş geldin” demeden
sen bana “geçmiş olsun” dersin.

Canım aşk,
sen biraz küfür gibisin dilimde,
ayıp ama en sahici yerimde.
Anam duysa kızar,
yüreğim duysa susar.

Ne zaman “tamam” desem
bir cigara yakımı daha kalırsın içimde.
Dumanın gözümü yakar
ama en çok sensizlik ağlatır.

Sen kimsin be?
Gece yarısı yatağın boş tarafında
ellerimi kendime dolandıran kim?
Aynaya bakınca
“ulan” deyip güldüren kim?

Canım aşk,
sen adamı şair yaparsın
ama önce biraz rezil edersin.
İnsanı kendine düşürür,
sonra kendi içinden toplatırsın.

Yine de gel.
Kapıyı çalmadan gel.
Bu sefer hırsız gibi değil—
ev sahibi gibi.

Ama yine de gel…
Yüreğimin en sakin yerine otur,
omzuma başını koy, dünya sussun.
Ben seni sevmeyi öğrenirim yeniden,
yeter ki ellerin ellerimde kalsın..