Metruk hecelerin ıssızlığında yaşamışım meğer
Ve cennetin kapıları ardına kadar
Açılmış, bihaber
İken kalemin nüfuzundan
Sandığım oymuş ki:
Tekil hanemde kayıtlı nüfusum
Sözcükler ise sessiz biraz da aceleci mi ne?

Bir sepet misali kalemin bağrı
Yerle yeksan olmuş hecelerin ağıtı
Öncemde el bebek gül bebek
Şimdilerde sardığı kadar hanemi kasvet
Beti benzi dahi atmış gök kubbenin
Meleklerin kanatları altında beklemedeyim
Suretler yanıltan
Surelerdir huzura vesile
Endamı yitik bir nesir bir şiir gibi
Hecelediğim adımı asılı kaldığım o tek hecede

Kamaşan gözlerim kör artık
Ruhlar atık
Sözcükler batık
Eşrafı yitik
O döngü ki
Mahremiyeti yerle yeksan edilmiş
Bakın işte zalimin kor nefsi nefesi
Ve zaferi

Hınca hınç isyan
Geçiştirirken sözcükler duyguların
İnkârı ne mümkün?
Gel gör ki bir batında edildim sürgün
Konşimentosu ruhun
Dokümanlarla dolu mutun
Hazan benzeri baharın
Sökülmüş birer birer dişleri

Afaki bir teselli
Tecelli edecek ne ise olmalı
İlla ki bir tesiri
Hicretin öncüsü
Ölümün güdüsü
Mahal veren neyse hüzne
Ve işte delik deşik kalbin adeta kabir örtüsü

Muallim ve muallime
Yok artık hiç biri çeperimde
Şair ve yitik heceler
Kefareti ödenmiş olmalı kader

Gök sakin yerküre durgun
Ruh savruk
Yediğim vurgun
Mealim de yok artık
Batıl duyguların inkârı ne mümkün?
Bodoslama sevdiğim günler yitik
Sevecen kalbim atmasa artık keşke

Hicazın doruğu
Ruhların kayıp uydusu
Bilemedim ama savundum hep
Yoktur diye tüm insanların farklı uyruğu
Bir kelam daha yitti
Ve işte havlayan köpek, kuyruğunu
Kıstırıp gitti
Sızlanan kalem de sustu kelam da
Ön görüsü evrenin soyutladığı kadar nice insanı
Geri dönümü olmayan selamı
Bir uğultu ya da fısıltı
Duymazdan gelen zalimin kor nefsi
Hecelerin vereceği son nefesi
Buyruğunda iken kaderin
Beklemede yüreğin iç sesi
Hani
Hasıl olur da o mucizevi esinti…