Uzun yolların taşıdığı yargunluk var içimde
Gözlerimde yankılanan acıların sancısı
Bakınca maziye
Nefesim kesilir birden
Konuşamayınca,
Kader olurmuş suskunluk


Harabe bir durağın
Belli belirsiz bir boşluğunda kalbim
Birbirine bakıyor akreple yelkovan
Avuçlarımda tutamadığım gözlerinin sıcaklığı
Dizlerimde yolunu kaybetmiş vuslatın sızısı
Acımasız bir vedanın gölgesi sinerken duvarlara
Vebalini taşır omuzlarında gelincikler
Aldığı boynu bükük masum çiçeklerden



Adı kimi zaman mazi olur
Kimi zaman acı bir damla gözyaşı
Etrafımda umursamaz küflü hatıralar
Dolanır durur yalnız ve dilsiz
Dünyadan habersiz
Neşeli masum çocuklar gibi



Bıçak kesiği yaralara benzeyen
İzlere hapsolur yine ruhum
Duygusuz zamanın silemediği
Acımasız rüzgâların savurup bitiremediği
Yalnızlık olur adı şarkılarda şiirlerde
Oysa kimse bilmez gerçek adını


Hani her Nisanda olur ya bunlar hep
Vakit de hep alacakaranlıktır
Göz gözü görmez mevsimlerin telaşından
Bulutlar gün doğumundan beri kavgalı
Karıncalar ürker o vakit yağmur sesinden
Gök gürültüsüyle dağılır uçuşan kuşlar
Dilimde şarkılardan kovulan
Yarım kalan şiirlerin kırgın cümleleri



Toprak kokusu var öfkelenen nefesimde
Boğazımda ağır ağır çözülen bir düğüm

Çatlamış boşluklara dökülür tedirgin
Günah çıkarır gibi yağmur taneleri
Hatıralar un ufak olmuş bir zamanın cam kırıkları
İşte en çok da onlar benzer
Zamansız gelip
Vedasız gidenlere.