Dişlerine yahut rızkına güvenerek değil,
Hırs emrettiği için kemirir demiri insan
Öyle ki sabaha çıkan her uykunun ardından
Kutsal bir yalanla bilenir yaşama örsü
En büyük utançla saçlarını tarıyor kardeşim
Yalnızlık dolusu evinde bir yanılgı tütsüsü
İçine düşürülmüş döl çıkıntılı kadınlar
Anne olarak giyiniyorlar elbiselerini
Oysa hep insan olmakla insan kalacaklar
Allah bir ayet indirdiyse yeryüzüne
Şeytanların gücü yetmez kaldırmaya
Yalana döşek gibi uzanıp, haince sızınca
Dürüst doğrulmaz kalp ve mûbarek ruh
Emzikli bir çocuk gibi uyumak gerekmiş
Alışılan her yalan anneden öğrenilir gibi
İnanıp mışıl mışıl, ninnili dünyaya büyürüm
Yıldız işlemeli yemek takımlarına imrentisizim
Çatalların dişlerine gözlerim düşüyor
Bir, iki, üç, dört... dur ve doğra ...
Kitaplar kadınlardan daha güzel hatırımda
Bana kapı açın, ayaklarım yolu rahat bulur
Mezara saklı anne çocuklarına seslenmeyin
İri elma mevsimi çok uzak bir vakit
En başlangıçta sonuçlanan kıvırcık düş
Sevgileşen yüzler tanırım, atları okşar gibi
Sözden söze kayan ışık yırtmaçlı mızrak
Belki de insandır, zaman üstünde eyersiz
Kaşiflerin üstüne yorgan vurulu toprakla
Eğleşiyorum, şiir artık kadınlar için değil
Sürüleşen çit içleri gibi kırçıl uğunuşlar,
Kalabalık bir inkisar beliriyor şehirlere
Minarenin şah damarından ses akınca
İnanın ya da inanmayın fark etmiyor artık
Allahu Ekber, orkestra müziği kes
Didişilerek bölünen kuru ekmek hakkına
Bir itirazım var ve susmak istiyorum ben de
Öldüreni yakalayın ve kutlayın,
Ne için söyleşmeyin, aferin!