Parklar ve rengarenk çiçekler
Fahişeler gelir aklıma, koklanan yataklar
Her köşede bir vesvese tomurcuğu
En büyük günah kimin,
Bilsem ne olacak, susuyorum
Menekşem olmalıydı, ev denilen yerde.
Mezar gibi kolları açık bekleyenim
Kısa düşünmeye kararlıyım
Uzun bir ömrüm kalmadı artık
Olmayan sevgilime üzülürken
Belki de hevesime kefen biçiyorum
Huzurlu olur muyum, bilmem hiç ölmedim
Mutlu olmak isterim belki
Şüpheyle ten okşarken
Yorgun kızıl kelebek düşünürüm
Yüzü yitik aşk olmaz, kimsin sevgilim
Karanlık beliriyor gözlerinde, bulamıyorum
Dilenci değilim, yüzüm aynaya uzuyor
Görüntüm ötemde,
Sözüm açık, ben sensiz hiç kimseyim
Fikrime sığınıyorum, adım nedir?
İlah’a ihanet ettiğim her nefes için gözyaşı
Mevsimler sevinmek için seçilmez
Persephone değilim sevgilim
Nar ve güneş birbirine düşman olmasın
Bana bir ben ver,
Son nefesime kadar sana yenileyim.