Bir kın ne kadar boş kalabilir,
Çığırtılarla deşilen şehirler gördüm
Kitaplarda, kadınlara küfredilemez yazmaz
Ansızın aralanan yorganların dışında
Bütün geceye yetecek kan dolusu evler var
Sütunlar doğuruyor satırlar, mitler ve trajedi
Tapınak artık işbirlikçi bakirelerin omzunda
Güven vermiyorlar, kalem cızırtıları
Şehre inecek tanrı aranıyor adaklar kesilmiş
Batıl zaildir elbet, mabet ilahlarla doluşmaz
Altı kız kardeşin köleleşen güzelleğine
Bir işaret bırakmalıydım Karyatidler için
Oysa civanmert gönlüm bilir sırnaşmamayı
Şiir aşka yakışır, sevgilim ise yalnızca bana
Cennet kapısında dilenciler bekletilmezmiş
Sevgiliye tez haber verilsin,
Ferman verecekse gözlerime söylenmeli
Yağma yok, kızıl şarapla ikna olamam
Ecel sofrasında her can ekmek bulur
Benim ekmeğimi kan ile yoğurun
Bileklerimi kalbimden bağlarım,
İtiraz etmem, sevgilim ölmemi dilerse
Hep bir ağızdan alay ederek gülün