voca.ro/1fzfiScDXGt7

..


’’İnsan söküklerinde arasın vicdan sızısını
bulduysan ne a’lâ
bulamadıysan içindeki sessizliğe göm
gam dolu satırlarını...’’


___




Dümeni kırık iki satır
bıraksam şuraya
lafı eveleyip
merhaba deyip,hal hatır
sorsam,
zemzem sanıp
içenler gördüm!


Sözümü kesip de dilime
katran sürüp,bezesem o
yüzüne
bıçağın altında kendini
İsmail sanan
kurbanlar gördüm!


Sıratı geçip İbrahim’in
putlarını kırsam,
avluna girip seni kendi
ateşinle yaksam
hicri’nle dolsam taşsam
kendini esvaptan sanan
eşkiyalar gördüm!


Devrik bir cümlenin içinde
marazlı satırlara
samimiyetsizliğini
dokundururken,
ana rahmine düşmüş piç
ceninleri kendinden ayrı
sayanları gördüm!

Cehaletin bağrına
maşrıkla mağribi taç etsem,
öz kardeşi kafesten alıp
sadakatle bıraksam şu denilen
toprağa
yüzünü zulmetten ayırmayan
halayıklar gördüm!


Firakın dehşeti keder
yağdırsada,
Gök kasıklarından doğursada
zehir zemberek suretini

Tuvalde olmayan renkler bile
çıkar yine cümbüşe...


Ölüler yurdunda Firavun’a
taç,
Ana’dan üryan sevdalar
bilsemde,
insan denen o mahlukatın
nice terzilerin elinde
kalıplara girdiğini gördüm!


Şimdi yıkılsın isterim devr-i alem
yansın ne varsa
talan olsun..

Bakmasın bir çocuk
bakmasın hiç bir anne
yüzüme çaresiz...

Bakmasın babalar kursaklarında
bir avuç vicdanla...


’’zira o vicdanları kendine muska edip,
uyuyanları gördüm!’’