Seçim vakti gelince, köy köy dolaşır,
Baş sedire baktı, geldi oturdu.
Yalakaları hep, yanında taşır,
Bacağı bacağa, çeldi oturdu.

Dili ballı börek, takla atıyor,
Riyanın üstüne, riya katıyor,
Vatan millet deyip, çalım satıyor,
Nifakı sokağa, saldı oturdu.

Önce bir dâvâ der, yalan peş peşe,
Uydurdu kılıfı, girişti işe,
Hoyratça başladı, zevke cümbüşe,
Makamın içine, daldı oturdu.

Riyada keramet, dilde selamet,
Koltuğa oturdu, koptu kıyamet,
Paraya doydu da, çekmedi zahmet,
Yetimin rızkını, çaldı oturdu.

Mazbata alınca, unuttu bizi,
Haramla kapladı, o temiz izi,
Günde on öğünle, dinmedi sızı,
Kanunda ne varsa, deldi oturdu.

Yalanla başladı, küfürle bitti,
Dün övdüğü dostu, bugün bir itti,
Hizmet edeceğim, diyerek gitti,
Girdiği makamı, böldü oturdu.

Haktan bahsederken, dilleri şişti,
Rantın sofrasında, yemeği pişti,
Sanma ki bu garip, yoluna düştü,
Huzuru mahşere, kaldı oturdu.

Liyakat dediğin, onda bir eşya,
Kadroya geçirdi, her dem eşkıya,
Çevirdi makamı, koca çarşıya,
Umutları bizden, yoldu oturdu.

Caka satışından, geçilmez yolu,
Koltuğun önünde, dalkavuk kolu,
Vatandaşın gözü, hep yaşla dolu,
Kasası haramla, doldu oturdu.

Dün yediği kaba, bugün tükürür,
Lafıyla dünyayı, çeker götürür,
Kendiyle övünür, gururla yürür,
Kibir deryasında, güldü oturdu.

Devran döner elbet, bu böyle gitmez,
Haramla beslenen, hayırla bitmez,
Halkın tokadı, asla hata etmez,
Şeref namus bilmez, sildi oturdu.

Ebuzer der; sonu, kara bir toprak,
Dökülür dalından, o sarı yaprak,
Koltukla gidenler, kalır hep çıplak,
Belayı kendine, buldu oturdu.

Şair Ebuzer Özkan

Dost kalemlerden şiirime inciler;

Yaşarken bir kula,olmadı hayrı,
Tüm eller duada,gitsindi gayrı,
Yaşarken namertti,ölmüşü ayrı,
Kalmışın kanadın,yoldu oturdu.……..Nurettin Gülbey