Yaralı Çocuk
Onca zorluğu göğüs germiş çocuk, artık büyüme zamanı gelmedi mi?
Heybendeki onca yükten, kurtulma zamanı gelmedi mi?
Papatya gibi, her zorlu koşulda açmadın mı?
Doğa gibi her seferinde, yeninden doğmadın mı?

Yer ağladı, gök ağladı acılarına.
Bitmeyen özlem sarmadı mı ciğerlerini?
Çık artık karanlıktan çocuk, büyüsene.
Yusuf peygamber gibi, yeniden yeşert sene hayellerini.

Eski zamanı düşünmeyi bıraksana.
Geleceğe umutla baksana.
Tut seni sevenlerin ellerini, bırakmasana.
Kurtul artık, sana acı veren, gecmişinden be çocuk.
Hayeller kur yeniden, güneşin doğuşunu izlesene.

Ah yaralı çocuk, yorulmadın mı artık?
Yel alsın acılarını artık.
Gök açsın karasularını artık.
İzin ver büyütsene içindeki çocuğu artık.

Zor biliyorum geçmişini unutmak.
Zor senin için yaralarını sarmak.
Biliyorum, sende şunu biliyorsun, zor yürekten atmak.
Sen başarırsın, kaç kez düştün kalktın, pes etmedin.

Vazgeçme, büyüt o masum çocuğu artık.
Sarıl umutla yarınlarına artık.
Bu seferde başaracaksın de artık.
Belki unutamazsın ama, acılarını hafiflet artık.

Sanma bir ben düştüm diye.
Niceleri var, kör kuyularda ağlayan.
Sil gözyaşlarını, doğrul yaşamaya.
Seni sevenler için sarıl,dört kolla hayata.

Vazgeçme, pes etme büyüsün o çoçuk.
Sende biliyorsun, masumdu o çocuk.
Kirlenmesi onun suçu değildi, masumdu o çocuk.
Kaldır düştüğü yerden o çocuğu.

Ve şunu de ona, sen melek kadar masumsun.
Bilmesin kimse, Allah biliyor görüyor ya.
Düştüğü kuyudan çıkar artık çocuğu.
Sev sevil, asla ama asla pes etme güzel çocuk.....