Gece…
soğuk değil artık ,kesiyor.
Karanlık örtmüyor beni,
parça parça ediyor.
Ve ben
kendi içimde kan kaybediyorum.
Sessizliğim çığlık atıyor,
duysan kaçarsın
o kadar kirli, o kadar gerçek.

Çünkü içinde sen varsın,
ama gerçekte…
yoksun.
Benliğim esir alındı, ey yar,
senin adınla mühürlendi her yerim,
kaçmaya çalıştıkça sana çarpıyorum,
bir insan
kendi zindanına nasıl aşık olur
ben oldum.

Yaram yok sanıyordum,
meğer ben baştan aşağı yara imişim,
sen dokundukça açılan,
sen gittikçe derinleşen…
ve hiç kapanmayan.
İçimde bir şarkı var
ama donmuş,
sesi çıkmıyor artık,
çünkü en yüksek yerinden kırıldı
sen giderken.

Bir boşluğa akıyorum durmadan,
ne dur diyen var
ne tutan,
insan en çok
kimse yokken değil,
biri vardı sandığında düşüyormuş.

Başım dağılıyor,
düşüncelerim senden arta kalan enkaz,
ben senin yokluğunu bile sevdim
bu nasıl bir aşağılanma,
bu nasıl bir kabulleniş…

Bedenim savaşı bırakmış,
ruhumu çoktan gömdüm sana,
kanım akmıyor artık
sızıyor… yavaş yavaş.

Ve en acısı
bir gün dönsen bile
bulamayacaksın beni,
çünkü ben
sen yokken
kendimi de kaybettim.

@NURAL BEKTAŞLI