Gerçek bazen yalnız üşütür insanı,
Bir kış akşamı gibi geçer gider.
Asıl can yakan; güvenip sarıldığın,
Yüzüne gülüp sırtından hançer çeker.

Bir çift gözde cennet sanırsın ömrü,
Bir çift sözle tam olur dersin.
Meğer en derin uçurumların bile,
İnanmış bir kalp kadar dibi yokmuş kesin.

Yalan dediğin öyle bağırmaz zaten,
Sessizce yerleşir insan içine.
Bir umut diye büyütürsün onu,
Sonra zehir olur her nefesinde.

Ne ayrılık böylesi sert vurmuştur,
Ne ölüm böylesi sessiz gelir.
İnsan en çok da “doğru” bildiği şeyde,
Kendi elleriyle kendini devirir.

Bir gün aynalar bile susar yüzüne,
Tanımaz olursun eski hâlini.
Çünkü güven kırıldı mı bir kere,
Toplayamazsın dökülen kendini.

Dilimde pas tuttu yarım dualar,
İçimde kor oldu sustuklarım.
Senin o sahte gülüşlerinin altında,
Ezildi bütün masum yanlarım.

Meğer sevgi dediğin her zaman sevgi değil,
Bazı kalpler yalnız oyun kurarmış.
Bir insan gözünün içine baka baka,
Bir ömrü yavaş yavaş savururmuş.

Şimdi gecelerle sert konuşuyorum,
Saatler önümde baş eğiyor.
Çünkü içimde kırılan o güvenin sesi,
Hâlâ duvarlardan geri dönüyor.

Gerçek bazen sadece acıtır geçer.
Ama doğru sandığın bir yalan varsa;
İnsan ölmez… içinden çürür, tükenir.

@NURAL BEKTAŞLI